Lise Steegmans Stedelijk

We moeten het even over Julia hebben

Hier komt een lang verhaal dat korter zou kunnen. Een tijdje terug was ik op persreis naar een uithoek in Noord-Ierland en lag ik in mijn eentje in mijn hotelbed en deed ik mee aan een win-actie van The Confetti Collective (zo’n girlboss pagina, yikes, maar goed, dat soort dingen doe je als je alleen in een hotelbed ligt (…). Nou goed, ik dus meegedaan en wat bleek later, ik had een sessie gewonnen van LerenVanKunst en die vond de dag na thuiskomst plaats. En het ding van persreizen is dat je een vrij vol programma hebt en het ding van mij is dat ik slecht ben in time management. Ik had me dus 0 verdiept in wat ik nou gewonnen had en wat voor sessie ik zou ondergaan/beleven. Ik wist alleen dat ik me de dag na thuiskomst om 10:00 uur moest melden bij het Stedelijk Museum in Amsterdam. 

Kreeg ik die avond daarvoor nog een smsje van de eigenaresse van LerenVanKunst (Een smsje? Persoonlijke benadering, okisgoed) met de vraag of ik wilde nadenken over een persoonlijke vraag (waar the fuck heb je je voor opgegeven Lies?). Overbodig om te zeggen dat ik niet ging nadenken over een persoonlijke vraag. Dus de volgende dag geef ik keurig op tijd (hallo timemanagement, je bestaat dus toch!) met 0 voorbereiding acte de présence in het Stedelijk. Plus nog een hele groep met vrouwelijke ondernemers (oh god, sta ik nu op een #girlboss event..?!) Wat er toen gebeurde….

We moesten een snel rondje door het Stedelijk lopen – zeg maar heel snel, dus ik dacht opnieuw: wááát ben ik hier aan het doen – en op het einde van dat rondje moest je een kunstwerk kiezen dat je het meest was bijgebleven. Dat werd bij mij een kunstwerk met allemaal springende vrouwtjes, vond ik wel geinig. Toen volgde een opdracht, die luidde als volgt: kijk een half uur naar het schilderij en schrijf alles wat je ziet op in je schriftje. Twee dingen die door mijn hoofd gingen: 1) een half uur?!?! 2) leuk! ik krijg een schriftje! 

Stond ik daar, voor een schilderij, waar ik een half uur naar moest kijken. En ik moest dus observeren. Nou, heb jij wel eens 30 minuten naar iets staan kijken…? Dat is mega lang. En alles wat ik zag, moest ik opschrijven. Dus ik zag een foto, wolken, een blauwe lucht, een vrouw in een rood turnpakje. Ze vliegt, ligt, zit, rolt. Ze doet van alles. En ik ging steeds meer zien; dat deze dame niet heel lenig is, maar wel blij. Een beetje triomfantelijk, dat zeker ook. Bleek ik dus genoeg te kunnen opschrijven. Werd ik opeens door dame LerenVanKunst opgehaald, bleken die 30 minuten al voorbij!

Toen was er even pauze, met lunch. En volgde daarna de tweede opdracht. Ditmaal moest je niet observeren, maar associëren. Dus alles wat je daarvoor had gezien, mocht je nu gaan linken aan ‘dingen.’ Klinkt een beetje vaag, maar goed, ik stond hier nu toch en het was best gezellig. Dus ik terug naar het schilderij met dat springende vrouwtje. Zodoende werd het meisje op het schilderij Julia.

Julia vind ik namelijk een vrolijke naam. En de meid op dit schilderij? Die is vrolijk. Want weet je wat het met Julia is? Julia is sinds kort begonnen met fitgirlen. Ze heeft zich een mooi, strak fitnesspakje gekocht, maar je ziet meteen: deze meid is nog niet heel ervaren. Zo draagt ze geen jas en schoenen, terwijl ze gewoon echt in de buitenlucht staat! Julia doet eigenlijk maar wat. Maar wat ze precies doet, niemand weet het. Eigenwijs als ze is, heeft ze geen coach in de arm genomen, maar doet ze gewoon haar ding. Wat dat ding is? Niemand weet het. Toch laat iedereen Julia haar ding doen. Want Julia is enthousiast, een beetje naïef, maar bovenal een doorzetter: ze doet maar liefst 65 keer een oefening (en geloof me, het was heel moeilijk om Julia te tellen, wat haar letterlijk en figuurlijk onnavolgbaar maakte). Het water achter haar kabbelt rustig, de lucht is blauw, ze staat op een mooi open veld zonder gevaarlijke boomstronken of dieren: het is Julia gegund! Haar omgeving is mét haar en zo heeft ze alle ruimte. Maar goed, erg veel van die ruimte gebruikt ze nog niet, want ze blijft vooral op de gebaande paden (dat bos op de achtergrond? Daar gaat ze niet in hoor…). Dus vooruit, Julia, ze komt er uiteindelijk wel. Het duurt alleen wat langer. But bottom line: met haar instelling gaat het helemaal goed komen. 

Zo zie je maar weer, ik kon een heel boek schrijven over Julia. Julia en ik, dat was een klik. Toen de 30 minuten voorbij waren, was ik bijna nieuwsgierig naar de afloop van Julia. Oh my god, bijna spannend, blijft ze fitgirlen? Gaat ze het bos in…? 

Vervolgens was er stap 3: je moest je terugtrekken en terugbladeren naar je persoonlijke vraag – die je die ochtend in je schriftje had geschreven – en kijken of je die kon beantwoorden. Ik had me hier dus niet heel goed op voorbereid, dus mijn vraag was niet heel concreet. Het was iets van: ben ik nu een schrijver of niet en ga ik ooit een boek schrijven of moet ik dat idee laten varen? Vervolgens doken we met die hele girlboss-clique terug het museum in en ging iedereen voor haar kunstwerk haar verhaal vertellen. Dus zeg maar wat je bij opdracht 1 & 2 & 3 had opgeschreven en bedacht. Ik dus iedereen over Julia verteld en toen viel het kwartje: ik ben Julia. En ik ben een schrijver. Want ik kan dus een heel boek over Julia schrijven en spreek over haar in de derde persoon en creëer haar hele wereld. Ik durf alleen nog niet het bos in – dat dus staat voor het schrijven van een boek –, maar dat komt nog wel. Want als Julia het kan, dan ik ook. Mind = blown, nietwaar? Zweverig alles, I know, maar het hele gebeuren heeft dusdanig indruk gemaakt dat ik dit nu uit enthousiasme schrijf. 

Wil je ook leren van kunst? Dan kan ik je zeker de sessies van Roumayne (zo heet de dame LerenVanKunst) aanraden. Want ook al was het een #girlboss-event, er hing geen #girlboss-event sfeer. Iedereen was enthousiast en vertelde leuk over hun verhaal (wat ook echt wel geinig is, want dan zie je opeens hoe anderen het door hun gekozen kunstwerk hebben ervaren). Eigenlijk was iedereen een beetje een Julia, zo blij. Check hier de website en hieronder het filmpje (waar ik ook in schitter, zonder make-up). 

Het schilderij is trouwens Jumping Janes van Martha Rosler. 

Related Posts

No Comments

Leave a Reply